DiTTRi's Paradise

:: Between Thread & Wind ::
....ระหว่างเส้นด้าย และ สายลม

:: บทนำ ::

ระหว่างความแตกต่างของสองสิ่งที่ไม่น่าจะเกี่ยวเนื่องกันได้ ตัวผมเป็นเพียงแค่เส้นสายเล็กๆจากใยไหมที่ดูไร้ค่า ขาดการรวบรวม ดูแล และถักทอให้เกิดประโยชน์อันคู่ควรแก่การยกย่อง เส้นไหมเส้นเล็กๆร่วงหล่นลงสู่พื้นถนน เมื่อมองผ่านก็เป็นเพียงแค่เส้นด้ายที่ไม่น่าสนใจอะไร บ้างเหยียบย่ำ บ้างก้าวข้ามไป ....ไร้การเหลียวแล

กระทั่งวันหนึ่งสายลมที่อ่อนโยนโชยพัดผ่านมา ความรู้สึกจากเบื้องล่างที่ต่ำเตี้ยนั้นยิ่งทำให้สายลมช่างดูยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน เส้นด้ายแหงนมองขึ้นไป ....เค้าไม่กล้าพอที่จะร้องขออะไร ในใจเพียงหวังได้ชื่นชมอยู่อย่างนั้น ทว่าสายลมก็ช่างแสนดี โน้มตัวลงมาใกล้และในที่สุดก็โอบอุ้มเส้นด้ายให้ลอยพัดคู่ไป

รู้สึกดีใจจนน้ำตาไหล
อบอุ่นในใจ
และไร้ซึ่งกังวล

 พวกเค้าได้ถูกโชคชะตาขีดให้มาพบกัน พัดพาและล่องลอยไปท่ามกลางคลื่นแห่งชีวิต แต่กระนั้น “ระหว่างเส้นด้ายและสายลม” ทั้งสองสิ่งจะสามารถผูกพันธ์กันไปได้นานซักแค่ไหน....?

ไม่ว่าอย่างไร เส้นด้ายก็หวั่นใจ
ไม่ว่าอย่างไร ท่ามกลางความเต็มตื้นนี้ก็มีช่องว่างให้ความทุกข์เสมอ

ความรักและความผูกพันธ์อันยากเหลือเกินที่จะดำเนินยืนยาวได้ ไม่มีคำวิงวอนใดๆ ....เส้นด้ายเพียงหวังให้ ....ในซักวัน เค้าจะมอดไหม้และดับสลายไปท่ามกลางสายลมที่พัดเย็นโดยไม่ทันรู้ตัว

# # # # # #

ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆ รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้นได้มาถึงแล้ว

....เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทจ้องมองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกเงาบานเล็กในห้องน้ำที่รายรอบไปด้วยไม้อัด พื้นที่ขนาดไม่กว้างไปกว่าสามช่วงแขนนั้นอาจจะทำให้ใครต่อใครอึดอัด แต่สำหรับเค้าแล้ว ที่นี่เป็นเหมือนกล่องสี่เปลี่ยมใบเดียว ที่เค้าจะสามารถซ่อนตัวไว้เพื่อหลบเลี่ยงจากเรื่องราวมากมายที่กำลังรออยู่ในโลกแห่งความจริง

ผมยาวไปหน่อยแล้วนะ เด็กหนุ่มคิดพลางจับที่ปลายผมของตัวเอง ก่อนจะเงยขึ้นไปจ้องมองกระจกใบเดิมอีกครั้ง รูปหน้าและเคล้าโครงที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่แทบจะทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นดวงตา ปลายจมูก หรือริมฝีปาก นี่คือใบหน้าที่เป็นสมบัติสุดท้ายซึ่งเค้าได้มาจากหญิงอันเป็นที่รักผู้นั้น ....แม่ของเค้าที่จากไปแล้วตั้งแต่เมื่อ 5 ปีก่อน

“พี่เอาแค่น้ำๆพอนะ เช้าๆอย่างนี้ไม่ชอบกินข้างเท่าไหร่ มันหนักท้องน่ะ” ว่าแล้วก็ขยี้ผมน้องชายเบาๆแสดงความรักใคร่ก่อนเดินอ้อมไปนั่งอีกด้าน

“พี่ก็แบบนี้ทั้งปี ระวังเหอะผมจะโตทันพี่ซักวัน” ชางมินยิ้มขื่น เค้ารู้ดีว่าพี่ชายอยากจะให้เค้าได้กินเนื้อข้าวเยอะๆ เพื่อได้มีแรงไปเรียนหนังสือตลอดทั้งวัน พี่ชายมักจะห่วงใย และนึกถึงน้องเล็กเสมอ ทุกอย่างเค้ารู้ เพียงแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

“ก็เอาสิ ถ้าปีนี้นายสูงกว่าฉัน ฉันจะซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้นายในวันเกิดเลย” แจจุงหันมาส่งยิ้มให้น้องชาย ....จริงๆเค้าก็ตังใจจะซื้อร้องเท้าให้อีกฝ่ายอยู่แล้ว ไม่ต้องถึงกับรอให้สูงทันกันหรอกนะ

“เอาละ กินข้าวๆ แล้วก็ไปสู้กับเช้าวันใหม่กัน” ผู้เป็นพี่ส่งเสียงฮึกเหิม

“โอ้! สู้ๆ สู้ตาย” น้องชายเองก็ว่าตามด้วย ....ทั้งสองมองหน้ากัน หัวเราะ และเริ่มต้นจัดการกับอาหารมื้อเช้า แม้จะเป็นอาหารที่พื้นๆ ไม่มีคุณค่าหรือราคาอะไร แต่นี่ก็คือสิ่งที่จะต่อพลังชีวิตก้าวต่อไปให้กับพวกเค้า

....ถ้ามีพรุ่งนี้ สิ่งดีๆก็จะมาถึง

แม่มักจะสอนแบบนี้เสมอ และพวกเค้าสองพี่น้องก็เชื่ออย่างนั้น

To Be Continue….

~~~~~~~~~~~~~~

NOTE :: เรื่องนี้ตั้งใจเขียนมากนะคะ เป็นงานครั้งแรกที่ลงมือเขียนเรื่องของ "ดงบังชินกิ"
ไม่รู้ว่าจะถูกใจ หรือได้รับเสียงตอบรับแค่ไหน แต่ยังไง....อ่านไปก่อนนะคะ
รับประกันความสนุกค่า