DiTTRi's Paradise

:: Between Thread & Wind ::
....ระหว่างเส้นด้าย และ สายลม

ตอนที่ : 7
  

 “ชางมิน!? ....อะไรกันเนี่ย เจ้าน้องคนนี้?” แจจุงได้แต่มองค้าง สับสน และยังจับต้นชนปลายสถานการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ถูก ผู้เป็นพี่ที่ยังคงยืนอยู่กับที่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆก่อนหันไปเลิกคิ้วมองหน้าถามเอาจากผู้จัดการร้านที่เป็นคนโทรเรียกเค้ามา “นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?”

 “มีการเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะค่ะ ต้องขอโทษนะคะที่ทำให้เสียเวลา เอาละ พวกเธอไปทำงานกันได้แล้ว” ตอบคำถามเสร็จก็หันไปบอกกับพวกลูกน้องคนอื่นๆที่มายืนมุงดูอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่อย่างไม่ใส่ใจนัก หล่อนลุกขึ้นยืน จัดแจงดึงชายเสื้อของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางแล้วหันไปส่งยิ้มเอ่ยถามเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างออกไป

 “โชคดีจังนะจ๊ะที่ได้กระเป๋าคืน ยังไงทางร้านเราต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องเจอเรื่องไม่ดีแบบนี้”

 “ไม่หรอกครับ เอ่อ....ผมต่างหากที่ผิด สะเพร่าไม่เข้าเรื่อง” จุนซูระบายรอยยิ้มเจื่อนให้ เค้าไม่รู้จะปั้นหน้ายังไง ใจหนึ่งก็รับอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ทัน ส่วนอีกใจก็ยังผะวงนึกถึงเรื่องของเด็กพวกนั้น

ใบหน้าใสแสดงออกถึงความอัดอั้นภายใน ทำให้แจจุงที่ยืนอยู่อีกด้านเริ่มจับเหตุการณ์และประติดประต่อเรื่องราวขึ้นมาได้ ชายหนุ่มหันไปมองหน้าสบตาอีกฝ่ายแล้วเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน

 “ไม่เป็นไรนะ?”

 “ครับ” จุนซูพยักหน้ารับ

 “ทั้งหมดก็ 13,000 วอนจ่ะ จะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยจ๊ะ?” ผู้จัดการร้านยื่นถุงหนังสือมาให้ พร้อมรอยยิ้มที่แสร้งเสนอมิตรไมตรี แต่จุนซูรู้ดี นั่นมันก็แค่เพื่อการค้า เด็กหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ เค้าหยิบธนบัตรจากในกระเป๋าใบเดิมที่เคยถูกปาทิ้งลงพื้นยื่นส่งกลับไปให้ รอยยิ้มขื่นๆมีเอาไว้ตอบโต้อีกฝ่ายเสมอ โลกของมนุษย์ โลกของการค้า และโลกที่หลอกลวงใบเดิมๆ มุมปากที่ยิ้มขื่นๆนั่นบอกตัวเองเสมอว่าเค้าต้องยอมรับและทำตัวให้ชินกับมัน

ระหว่างนั้นแจจุงสังเกตเห็นมาโดยตลอด เค้ารู้สึกได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีสิ่งที่ค้างคาติดอยู่ในใจเต็มไปหมด ดวงตาคู่รีใสคลอไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงที่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อจะสะกัดกั้นมันเอาไว้ นี่คงเป็นเรื่องที่ยากเกินไปกว่าทำใจยอมรับได้ แต่สำหรับแจจุงแล้ว กับเด็กที่อายุน้อยกว่า แต่ด้วยหน้าตา เสื้อผ้า และรูปลักษณ์ของฝ่ายตรงข้ามนั้นทำให้ความรู้สึกอยากปลอบโยนต้องหยุดชะงัก

เค้าบอกตัวเองว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกคุณหนูลูกคนรวยอีก เพราะหากมันไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้ คนที่จะต้องพบเจอกับเรื่องยุ่งยากใจต่อไป มันก็คงจะหนีไม่พ้นพวกชอบสอดมือเข้าไปยุ่งไม่เข้าเรื่องนั่นแหละ  

 “เอ่อ....ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” ตัดสินใจบอกออกไปก่อนพยักหน้าบอกลาทุกคนในห้องแล้วหมุนตัวกลับเดินไปที่ประตู สองขาของแจจุงก้าวยาวไปข้างหน้าเรื่อยๆโดยไม่สนใจที่จะหันหลังกลับ เค้าอยากจะเดินออกไปให้พ้นกับความวุ่นวายพวกนี้ และที่มากกว่านั้น เค้ายิ่งรู้สึกเป็นห่วงน้องชายของตัวเองมากว่า ภาวนาให้คิบอมและเพื่อนคนอื่นๆสามารถปลอบโยนเจ้าเด็กอ่อนไหวคนนั้นเอาไว้ได้ และพากันกลับไปถึงบ้านโดยปลอดภัย แจจุงได้แต่คิด

 “เดี๋ยว เอ่อ....พี่ครับ” เสียงเรียกนั้นทำให้สองขาหยุดชะงัก เสียงของใครบางคน แจจุงบอกตัวเองว่าเค้าไม่คุ้นหูจึงตัดสินใจหันกลับไปมองที่ด้านหลัง

 “เรียกฉัน?” เลิกคิ้วถามพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เด็กหนุ่มหน้าใสที่วิ่งตามมาหยุดยืนหอบหายใจก่อนพยักหน้ารัวๆ

 “ใช่ครับ พี่....พี่เป็นพี่ชายของเด็กพวกนั้น?” จุนซูถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ในขณะที่อีกฝ่ายหยุดคิดไปชั่วอึดใจก่อนพยักหน้าตอบ

 “มีอะไรรึเปล่า?”

 “ผม.....ผมอยากจะขอโทษ” เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากบางเอาไว้แน่น ดวงตารีคู่สวยคู่นั้นฉายแววสำนึกผิดจากใจ แจจุงมองดูใบหน้าใสที่ฉาบไปด้วยความหม่นหมองแล้วระบายรอยยิ้มส่งให้ เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กที่เลวร้ายอะไร ในใจของเค้าคิดอย่างนั้น

 “อันที่จริงฉันยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ ถ้าจะให้รับฟังคำขอโทษจากนายเลย มันคงจะประหลาดนะว่ามั้ย?”

 “งั้น ....เอ่อ พี่พอจะฟังผมได้มั้ย? ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมด อย่างน้อยก็จะได้ฝากพี่ไปขอโทษ เอ่อ.....” จุนซูอ้ำอึ้งแล้วนึกถึงใบหน้าที่เกรี้ยวกราดของใครคนนั้น “คนที่ชื่อชางมินน่ะครับ”

 “อื้อ” พยักหน้ารับ “งั้นเราไปนั่งคุยกันที่ฟู้ดคอร์ทตรงนั้นเป็นไง?”

 “ได้ครับ ....ขอบคุณครับที่ยอมฟังผม” จุนซูคลี่รอยยิ้มบางๆบนใบหน้า แววตาคู่นั้นค่อยกลับมาสดใสได้ดังเดิมอีกครั้ง และหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ย้ายไปนั่งสนทนากันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด จุนซูเล่าให้ฟังแค่เฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านหนังสือ เค้ายอมรับว่าเค้ากำลังปิดบัง แต่ประโยชน์อะไรเล่าที่จะต้องเล่าถึงความรู้สึกแรกพบของตนที่มีต่อน้องชายของอีกฝ่ายให้ฟังเช่นนั้น

เด็กหนุ่มบอกตัวเองว่า ใช่!เค้ากำลังรู้สึกผิด และไม่อยากให้รอยบาปนี้ต้องติดค้างอยู่ภายในใจ แต่ลึกๆข้างใน จุนซูเป็นคนที่ระแวงภัยรอบตัวจนเกินกว่าจะเปิดใจให้ใครง่ายๆ เค้าไม่ได้อยากผูกมิตร บอกตัวเองเช่นนั้นเสมอ ทั้งหมดที่ทำไปก็แค่เพื่อไม่ให้ถูกใครซักคนเกลียด ....

ในใจจุนซูมีจุดมุ่งหมายต่อการอธิบายเรื่องราวทั้งหมดเพียงแค่นั้น ช่างเป็นความคิดของลูกเศรษฐีที่สลับซับซ้อนและขาดความจริงใจจริงๆ แต่ ช่างเถอะ เค้าไม่อยากจะแคร์

“ยังไงนายก็ไม่ได้เจอกับชางมินบ่อยๆอยู่แล้ว อย่าคิดมากเลยเรื่องแค่นี้” แจจุงปลอบใจหลังจากที่รับฟังเรื่องราวทั้งหมด เค้าพอจะเดาได้ว่าเด็กหนุ่มเองก็รู้สึกผิดเช่นกัน ดังนั้นจากนี้ไปเมื่อกลับถึงบ้าน การทำหน้าที่เป็นพี่ชายที่ดีและอธิบายสิ่งต่างๆเพื่อให้น้องชายของตนลดทิฐิลง ก็คงเป็นเรื่องที่ควรกระทำ “ยังไงฉันจะบอกชางมินให้นะ”

“ขอบคุณมากครับพี่แจจุง ว่าแต่ พี่เรียนอยู่ที่ไหนเหรอครับ?”

“ทำไมล่ะ? นายอยากรู้ไปทำไมเหรอจุนซู?”

“อ๋อ! เพราะเห็นว่าน่าจะเป็นรุ่นเดียวกับพี่ชายของผม ก็เลยถามเอาไว้ เผื่อจะฟลุคขึ้นมา ถ้าพี่เรียนโรงเรียนเดียวกับพี่ยุนโฮ แบบนั้นโชคชะตาคงทำให้เราเจอกันอีก” เด็กหนุ่มยิ้มหน้าระรื่น แต่ชื่อที่เอ่ยออกมานั้นดันทำเอาคนฟังต้องชะงัก

“จอง ยุนโฮงั้นเหรอ?” (O_O) ได้แต่อ้าปากค้าง มองดูจุนซูพยักหน้ารับ “ให้ตายสิ ....นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

“พี่แจจุงรู้จักพี่ผม? แสดงว่าพี่เรียนที่เดียวกัน?” จุนซูเองก็ตกใจไม่น้อย แต่มันต่างกัน ฝ่ายนั้นออกจะตื่นเต้นดีใจ แต่กลับกัน เค้าไม่ใช่ แจจุงรู้สึกเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่หล่นทับ ทำไม....โลกใบนี้มันช่างกลมเสียเหลือเกิน

“แต่นาย ...คิม จุนซู หมอนั่นมัน จอง ยุนโฮ”

“อ้อ! เราเป็นลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกันน่ะครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้านพี่ยุนโฮ พอดีทางครอบครัวผมมีปัญหานิดหน่อย”

อย่างงั้นน่ะเหรอ....ได้แต่พยักหน้าหงึกๆรับ แจจุงรู้สึกได้ถึงเงาของเจ้าตัววายร้ายจอมตื้อระดับโลกที่คลืบคลานใกล้เข้ามา หมอนั่นมันเป็นใครกันแน่นะ ทำไมตั้งแต่ที่ถูกหมายหัว แจจุงถึงได้รู้สึกว่ารอบตัวของเค้ามีเจ้าตัวยุนโฮตัวเล็กตัวน้อยวิ่งวนพันแข้งพันขาวุ่นไปหมด

“เฮ้อ!” ใบหน้าสวยขมวดมุ่นแล้วทอดถอนลมหายใจ ทำเอาคนนั่งฝั่งตรงข้ามต้องย่นคิ้วถาม

“พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? หรือว่าพี่กับพี่ยุนโฮไม่ถูกกัน?”

“เอ่อ....ช่างมันเหอะ แค่นายไม่บอกหมอนั่นว่ารู้จักฉันก็พอ แล้วฉันจะรับปากไปอธิบายให้ชางมินเข้าใจให้ ตกลงมั้ย?” แจจุงตอบ สีหน้าเหน็ดเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก แน่นอนล่ะว่าเด็กฉลาดอย่างจุนซูจะต้องแอบสังเกตเห็น เค้าคลี่ยิ้มน้อยๆที่มุมปากแล้วนึกขบขันอยู่ในใจ ใบหน้าที่สวยได้รูปของอีกฝ่ายเดี๋ยวก็ยับย่น เดี๋ยวก็บูดเบี้ยวไปมา แบบนี้แสดงว่า ระหว่างแจจุงและพี่ชายของเค้าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

น่าสนุกดีแฮะ! จุนซูแอบคิดในใจ เค้าบอกตัวเองว่าหลังจากกลับไปจะไปคาดคั้นถามเอาจากยุนโฮ แต่ก่อนหน้านั้น ตามมารยาท เค้าคงต้องรับปากเรื่องที่แจจุงขอเอาไว้เสียก่อน

“ตกลงครับ ผมจะไม่บอกพี่ชายแล้วกัน ว่าวันนี้ผมมาเจอพี่” พูดพลางซ่อนนิ้วกลางที่เกี่ยวไขว้นิ้วชี้เอาไว้ใต้โต๊ะ คำสัญญาถือเป็นโมฆะเพราะเค้าแอบบิดเบือนมันด้วยสัญลักษณ์ยกเลิกนี้เอาไว้แล้ว

“ขอบใจมาก ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันคงต้องขอตัวก่อนนะ”

“โอเคครับ แล้ววันหลังถ้ามีโอกาส เราไปหาอะไรทานกันนะ” จุนซูตอบ เด็กหนุ่มส่งรอยยิ้มสดใสให้อีกฝ่ายแล้วยกมือขึ้นโบกบ๊ายบายเพื่อบอกลา แจจุงพยักหน้า เค้าลุกขึ้นหมุนตัวกลับหลัง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาจากไปก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงเรียกที่ดังขึ้นอีกครั้ง

“มีอะไรเหรอ?” ชายหนุ่มหันกลับมาเอียงคอถาม จุนซูฉีกยิ้มหวานให้ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหน้ากระซิบบอก

“มีใครบอกพี่มั้ยว่า พี่เป็นคนที่หน้าตาดีมากๆนะครับ ผมว่าพี่หล่อมากๆเลย”

“อ่า.....” คนถูกชมได้แต่ครางเสียงในลำคอโดยที่ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร ใบหน้าสวยเปลี่ยนไปเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แจจุงยกมือขึ้นเกาที่ท้ายทอยแล้วพยักหน้าหงึกๆรับ

“ขะ....ขอบใจนะ” อยากจะชมกลับไปเหมือนกันว่าจุนซูเองก็หน้าตาน่ารักมาก น่ารักจนทีแรกเค้านึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงเลยทีเดียว แต่ว่า....พูดไปแบบนั้นคงไม่ดีแน่ ชมกันไปชมกันมา พวกที่ทำอย่างนั้น ไม่บ้าก็คงจะประสาทเสียละมั้ง

....ถึงในใจแจจุงจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กที่น่ารักดีก็เถอะ  “เอ่อ....ไปก่อนนะ”

“ครับ กลับดีๆนะครับพี่แจจุง” ยืนโบกมือให้ก่อนลดระดับลงมาไขว่เอาไว้ที่อก จุนซูมองจนแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนลับตาไป ใบหน้าใสนิ่งคิดขณะยืนกอดอกแล้วค่อยระบายรอยยิ้มขึ้นอีกครั้ง ท่าทางของแจจุงทำให้เค้าถูกใจ เค้าชอบที่จะพูดคุยกับชายคนนี้ มันช่างแตกต่างกันลิบลับกับความรู้สึกที่มีให้ใครอีกคนที่พบเจอก่อนหน้านั่น

ทั้งๆที่เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมฉันถึงไม่สบอารมณ์กับนายเลยนะ นายชางมิน!(=_=*)

######

 “ห๋า!!! อะไรนะ(O_O)  ....ไอ้ยุนโฮ ไอ้บ้า! นายบอกว่านายไปจูบเค้าแล้วงั้นเหรอ?” เสียงตะโกนดังลั่นทันทีที่ได้รับฟังเรื่องราวที่อีกฝ่ายรายงานฝ่ายปลายสายโทรศัพท์นั้นทำเอาคนรอบๆข้างถึงกับชะงักแล้วหันควับกลับมามองที่เค้า ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณและหน้าตาดี บ่งบอกความเป็นชาวเอเชียในสายเลือดยกมือขึ้นบอกเป็นนัยว่าขอโทษที่เสียมารยาทให้กับเพื่อนๆในกลุ่มก่อนลุกขึ้นปลีกตัวออกจากโต๊ะในโรงอาหารมานั่งคุยอีกฝ่ายที่เงียบสงบลงยิ่งกว่า

 “นะ....นายว่าอะไรนะ เอาใหม่เด๊ะ! ยุนโฮ” น้ำเสียงตะกุกตะกัก คนพูดมีอาการตกใจจนควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ ในขณะที่คนฟังได้แต่ยกหูโทรศัพท์ออกไปห่าง เบ้ปากแล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

// “นายจะตะโกนทำไมวะยูชอน หูฉันไม่ได้หนวก” ยุนโฮรู้สึกระอาขึ้นมานิดๆกับนิสัยขี้โวยวายของเพื่อนสนิทที่มักจะโพยตีพายกับทุกๆเรื่องที่เป็นเรื่องราวของเค้าเสมอ นั่นสิ มันจะตื่นเต้นทำไม ในเมื่อนี่เป็นเรื่องของเค้า(-__-*)   “ตื่นเต้นอะไรนักหนา ในเมื่อคนจูบเค้าน่ะมันฉัน ไม่ใช่นายซักหน่อย”

“นี่ยังมีหน้ามาพูดอย่างี้อีกเหรอ?” ยูชอนเลิกคิ้วสูง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินซักเท่าไหร่ “นายบอกว่านายจูบกับคนที่นาย ‘อยากจะเป็นเพื่อนกับเค้า’ ไปแล้ว ที่สำคัญหมอนั่นเป็น ‘ผู้ชาย’ ถูกมั้ย?”

// “เออ! แล้วแปลกตรงไหน ในเมื่อนายก็เป็นไบฯ มีสิทธิ์อะไรมาโวยวายเรื่องของฉันวะ?” ถูกตอบกลับเข้าให้ ทำเอายูชอนถึงกับนิ่งไป ใช่....ที่มันพูดก็ถูกของมัน แต่เฮ้ย!เดี๋ยวสิ ยอมรับง่ายๆแบบนี้มันก็จบเร็วเกินไปสิฟะ!

(น่าน! สไตล์อยากจะยืดตอนของตัวเองสินะ ตาปาร์คเอ๋ย....ค่าตัวแกแพงนะเฟ้ย!)

“แต่....แต่นายบอกว่านายอยากเป็นเพื่อนกับเค้า แล้วทำแบบนี้มัน....มันข้ามขั้นนะเว้ย! ‘เพื่อนที่ไหนเค้าจูบกันบ้างล่ะ’ คิดซะบ้างนะยุนโฮ ใช้สมองหน่อย EQ & IQ ,you know?”

//“อืม....งั้นเหรอ?” ยุนโฮทำเสียงเหมือนฉุกคิดอะไรบางอย่าง ในขณะที่ยูชอนเริ่มวางใจ คำพูดของเค้าคงจะไปสะกิดต่อมอะไรให้ไอ้เจ้าเพื่อนตัวดีคิดขึ้นมาได้ ตี๋หน้าหยกยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างผู้มีชัย ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลั้วเสียงหัวเราะแล้วตอบกลับมาทำเอาคนฟังแทบหน้าหง๋าย  “งั้นคราวหน้า นายมาจูบกับฉันบ้างมั้ยยูชอน?” 

 “อุก!” เสียงจุกจากกระเพาะวิ่งขึ้นมาที่คอ ไหลกลับไปที่อก แล้ววกไปชนที่ลำไส้อีกรอบ ....

ไอ้เพื่อนเวร....(=__=”)ตูนึกว่ามันจะคิดได้ ยูชอนได้แต่นั่งผะอืดผะอม สรรหาคำพูดอบโต้ไม่ถูก ตี๋หน้าหล่อบอกตัวเองว่าเค้ากำลังจนหนทาง นับวันไอ้เจ้าหมียุนเพื่อนรักมันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ขืนห่างกันออกไป เจอกันอีกทีคงปะทะคารมกับมันไม่ไหว

พูดถึงห่างกันไป....เออ!เพิ่งนึกได้ว่าวันนี้มีเรื่องอะไรจะพูดกับมัน

“เฮ้ย! ยุนโฮ นายพักเรื่องของนายก่อน ฟังฉันบ้าง”

// “จะพูดอะไรก็พูดสิครับคุณปาร์ค ผมไม่ได้ไปอุดปากคุณไว้นี่” ยุนโฮหัวเราะ

“ครับ ผมจะพูดแล้วครับ(-__-)” หันไปแอบด่านอกสายก่อนกลับเข้าสู่โหมดสนทนาอย่างเก่า “คือ....เดือนหน้าเว้ย (>_<) เดือนหน้ากรูจะย้ายโรงเรียนกลับไปหาเมิงแล้ว ไอ้เพื่อนรัก” น้ำเสียงดี๊ด๊าดีใจบอกข่าวดี แน่นอนว่ามันเป็นข่าวที่คนฟังเองก็ตื่นเต้นไปด้วย

//“เฮ้ย!จริงดิ? ไมมาเร็วจัง แกทำฉันตกใจนะเนี่ย”    

“อุอุอุ ....ป๋าเว้ย ป๋าบอกว่าจะไปดูงานที่นั่น 6เดือน ฉันเลยขอย้ายโรงเรียนตามแมร่งเลย เป็นไง เจ๋งป่าว?” กอดอกเก๊กท่าอย่างเจ้าชายผู้มีชัยอีกรอบ ตรงมุมนี้แน่ใจแล้วว่ารอบตัวไม่มีอเมริกันมุง ดังนั้นชายหนุ่มสุนทรีย์อย่างยูชอนก็เลยสามารถโพสท่าบ้าบอได้ตามอิสระใจคิด

// “แล้วเรื่องโรงเรียน นายว่าไง?” ยุนโฮถาม ฉุดกระชากอีกฝ่ายออกจากภวังค์พิลึกๆนั่น ยูชอนกลับมายืนในท่าปกติมนุษย์ตามเดิม แล้วตอบ

“แน่นอนว่าโรงเรียนเดียวกับนายไง”

// “สุดยอด! ฉันรักนายชะมัดเลยว่ะ ยูชอน”

“เอ่อ....แต่นาย อย่ามาจูบฉันนะ ริมฝีปากงามๆของฉันมีให้น้องโลมาคนเดียว” พูดพลางหัวเราะคิกคัก นึกถึงใบหน้าใสๆของเด็กชายอีกคนที่เป็นญาติผู้น้องของเพื่อน เค้าจำได้ว่าตอนเด็กๆชอบเล่นวิ่งไล่จูบแก้มแดงยุ้ยน่าขย่ำนั่นเสมอ ความรักและความเอ็นดูแม้กาลเวลาจะผ่านไป แต่คนที่เป็นพี่ชายคนโตอย่างยูชอนก็ยังนึกถึงเด็กน้อยน้องชายที่น่าฟัดคนนั้นเสมอ

// “ระวังเหอะ ถ้านายยังพูดเล่นอย่างงี้ต่อไปเรื่อยๆ ขืนเจ้าจุนซูเกิดเข้าใจผิดคิดอะไรกับนายเข้า คนที่ต้องมานั่งแก้ปมมันนายล้วนๆเลยนะยูชอน” ยุนโฮปรามเพื่อน อีกฝ่ายรู้ดีว่าระหว่างชายหนุ่มและน้องของเค้า ในสายตาของอีกฝ่าย คงจะไม่มีทางเกินเลยไปกว่าคำว่าน้องชาย แล้วคนทางนี้ล่ะ....เจ้าเด็กสองบุคลิกที่ไม่ค่อยจะเปิดใจให้ใครนั่น กับยูชอน หมอนั่นให้ความพิเศษวางเอาไว้ที่ตรงจุดไหน?

“อืม....ไม่มีทางหรอก เพราะฉันน่ะ.....” ใบหน้าขาวๆสลดลงก้มมองพื้น

 ยูชอนเกือบจะหลุดคำพูดที่เก็บเอาไว้ในใจออกไป เค้าเงียบและปิดปากตัวเองเอาไว้ ไม่พูด....ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้ต้องเป็นวันสุดท้ายของโลก เค้าก็จะไม่พูด

// “มีอะไรหรือเปล่ายูชอน เสียงนายแปลกๆ”

“เปล่า! แค่หันไปคุยกับเพื่อนน่ะ”

// “เออ....ว่าแต่เรื่องโรงเรียนจะให้ฉันติดต่อให้หรือนายจะจัดการเองล่ะ รีบทำให้เสร็จๆจะได้ไม่มีปัญหา”

“งั้นนายจัดการแล้วกันยุนโฮ ยังไงฝากบอกพ่อกับแม่นายด้วยแล้วกัน ว่าฉันอาจจะต้องไปรบกวนพวกท่านหลังจากนี้”

// “อื้อ! ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ถ้านายย้ายมาเรียนแล้วยังแยกไปอยู่คนเดียว พ่อแม่ฉันคงได้โวยวายตาย มาอยู่ด้วยกันแหละ สนุกที่สุด แถมห้องที่บ้านก็ว่างตั้งหลายห้อง ดีเสียอีกฉันกับเจ้าจุนซูจะได้ไม่เหงา วันๆเอาแต่กัดกันอยู่สองคน เบื่อจะตายชัก” ยุนโฮพูดพลางส่งเสียงหัวเราะ แล้วหันไปทักทายอีกคนที่เดินเข้ามาภายในห้อง “นั่นไง พูดถึงเจ้าตัวปัญหาก็มาเลย”

// “ใครอ่ะพี่ยุนโฮ พี่ยูชอนเหรอ?” เสียงแหบเล็กๆของเด็กน้อยที่พวกเค้าแอบตั้งฉายาให้ว่าน้องโลมาส่งผ่านปลายสายเข้ามา ยูชอนยิ้ม นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ตอนนี้เพราะเค้าไม่ได้อยู่กับน้องชายและแม่แท้ๆของตัวเอง ดังนั้นการที่จะได้กลับไปเกาหลีและใช้ชีวิตกับเพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนครอบครัวจึงเป็นเรื่องที่ทำให้ใบหน้าของเค้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบของรอยยิ้มและร่องรอยแห่งความสุขที่ผุดพรายขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

“ขอคุยกับน้องโลมาหน่อยดิ ยุนโฮ”

// “ฮ่าๆ นายไม่รู้อะไร เดี๋ยวนี้จุนซูมันเปลี่ยนฉายาเป็นเทเลทับบี้แล้วต่างหาก ไอ้ตัวสีแดงๆน่ะ ....โพล โพล”

// “ไอ้พี่บ้า! เอาโทรศัพท์มา ผมจะคุยกับพี่ยูชอน”

ยื้อแย่งกันอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดเสียงปลายสายก็กรอกเข้ามาทักทาย ยูชอนระบายรอยยิ้มอย่างช้าๆ เค้าเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายแล้วบอกกับตัวเองว่า นี่แหละคือที่พักใจอีกที่ ที่เค้าจะสามารถนอนหลับและพักผ่อนไปได้โดยไม่ต้องลังเล บ้านหลังที่มีทั้งยุนโฮ และจุนซู ทั้งสองคนที่เป็นคนสำคัญของเค้า.....

######

“ข้าวกล่องวันนี้มีหน่อไม้ กับถั่วลันเตา แล้วก็ถั่วงอก หน่อไม้แม้จะเป็นของเหลือจากบ้านพี่ซังมีแต่ก็อร่อยมากนะครับ ที่สำคัญถั่วงอกนั่น ผมกับคิบอมปลูกเองที่โรงเรียนด้วยนะพี่ กินเยอะๆ จะได้ตัวโตๆ อย่าลืมว่าตอนนี้ผมสูงกว่าพี่ขึ้นมาหน่อยแล้วด้วย .....คริคริคริ พี่เตี้ยกว่าผมแล้วนะครับ  .....จากชางมิน น้องที่หล่อ และสูงกว่าพี่(ระเบิดหัวเราะ)” ดัดเสียงเลียนแบบเจ้าน้องชายตัวดี อ่านช็อตโน้ตจนจบแล้วก็เบ้ปากใส่กระดาในมือ

ไอ้น้องตัวแสบ ....แจจุงใช้ตะเกียบเขี่ยกล่องข้าวไปมาก่อนคีบเอาหน่อไม้ขึ้นใส่ปาก ว้าว!ฝีมือหน่อไม้ผัดที่แม่ของซังมีทำ อร่อยจริงๆด้วยแฮะ

“โห๋! คิม แจจุง หน้าตานายบอกว่าข้าวกล่องนั้นมันอร่อยสุดยอดเลยนะ” เสียงที่คุ้นหูทำเอาอารมณ์หยุดชะงัก แจจุงหุบรอยยิ้มที่มอบให้อาหารรสโอชาในกล่องลงทันควัน ใบหน้าสวยบูดสนิท คีบถั่วลันเตาเข้าปาก เคี้ยวๆ ไม่พูดไม่จา

“ฉันว่าฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายโกรธนะ จริงมั้ย?” พูดจบก็ย่อตัวลงนั่งข้างๆ แจจุงกระเถิบออกห่าง แต่....แน่ะ! มีกระเถิบตาม ไอ้หมอนี่มันยังไง?

“ที่ออกกว้าง ไปนั่งมุมโน้นเลยไป คนจะกินข้าว” สุดท้ายความอดทนก็หมดลง คนหน้าบึ้งเงยขึ้นสบตา ขมวดคิ้วทำท่าจะเอาเรื่อง แต่กลับโดนอีกฝ่ายตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ไอ้หมอนี่มันพกออร่าคุณชายเดินไปไหนมาไหนด้วยตลอดหรือไงฟะ? แสบตาว้อย!!

(^_____^)

“แน๊ะ! ยังจะหน้าด้านมานั่งยิ้มใส่อีก คนจะกินข้าว มานั่งจ้องไปใครจะกระเดือกลงฟะ?” (=_=*)

“ไม่อยากให้นั่งมองใช่มั้ย?” ยุนโฮตอบ

“เออสิ”

“งั้นมากินด้วยกัน”

“ห๋า?”(O_O?)

“ฉันอยากลองกินข้าวกล่องของนาย แลกกัน นายก็ลองกินข้าวกล่องของฉัน ตกลงมั้ย?” อีกฝ่ายเสนอ ก่อนเปิดกล่องข้าวขนาดใหญ่ที่ถือติดมือมา พระเจ้า! ของที่อยู่ข้างในทำเอาแจจุงแทบตาค้างน้ำลายยืดมันเสียตรงนั้น กุ้งตัวโตๆ ไข่หวานแบบญี่ปุ่น แล้วไหนจะคิมพับหลากหลายไส้ที่จัดวางเอาไว้อย่างหรูเริ่ดอลังการนั่นอีก ....สาบานได้นะว่านี่มันข้าวกล่องของเด็กนักเรียน ม.ปลาย

“แจจุง!”

“ว่ะ....เหว๋อ?” มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ไข่หวานหอมฉุยถูกคีบมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก คนถูกเรียกชื่อได้แต่เลิ่กลั่ก เค้าเม้มปากปิดสนิท ก่อนดันมือที่ถือตะเกียบนั่นออกไปให้ห่างจากใบหน้า พยายามปฏิเสธอย่างเบามือเพรากลัวเหลือเกินว่าถ้าทำอะไรรุนแรงเหมือนอย่างที่ในละครชอบทำ เจ้าไข่หวานหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยคงได้ร่วงลงสู่พื้นเป็นแน่

“ไม่กินเหรอ?”

“ไม่เอา เดี๋ยวนายใส่อะไรแปลกๆเอาไว้” รีบปฏิเสธก่อนหันหน้าไปใส่ใจกับเจ้าข้าวกล่องรันทดของตัวเองต่อ

“งั้นเหรอ?” ยุนโฮทีหน้าหมดหวัง “งั้นฉันทิ้งมันนะ”

“จ๊าก!! จะทิ้งทำม๊าย~!?”(O_O) แจจุงถลึงตาโตยิ่งกว่าเก่า รีบคว้าข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วกระเทาะปลายตะเกียบให้ปล่อยเจ้าไข่หวานสีสวยลงบนกล่องตามเดิม

“ก็ฉันไม่ชอบกินนี่ เอาไว้ทำไม ขืนเอาของที่เหลือกลับบ้านไปให้แม่บ้านเห็น มีหวังได้ร้องห่มร้องไห้บ่นว่าตัวเองทำอาหารไม่ได้เรื่องอีกแหง๋ๆ ฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจใครหรอกนะ” ยุนโฮตอบ หน้าตาของเค้าดูจริงจัง จริงจังจนแจจุงเองก็ชักจะเชื่อ

“แล้วนายจำเป็นต้องทิ้งมัน?”

“ถ้าฉันไม่กิน แล้วใครจะกิน ไม่ทิ้งก็ไม่ได้อีก อืม.....ถ้านายช่วยกิน ฉันก็จะไม่ทิ้งหรอก ดีเสียอีกจะได้บอกแม่บ้านได้ว่าของที่เค้าทำอร่อยหรือไม่อร่อยยังไง” ยุนโฮอธิบายต่อ

“ทำไมนายถึงไม่ชอบล่ะ?” แจจุงเริ่มเสียงอ่อน ความเชื่อในใจคลืบคลานเข้าครอบงำมากกว่า 60%แล้ว

“ก็ฉันไม่ถูกโรคกับอาหารไข่ๆนี่ แต่ของที่ฉันชอบที่สุดน่ะ หน่อไม้ไง เสียดาย กล่องนี้ไม่มีหน่อไม้เลยซักชิ้น” แอบเอานิ้วไขว้กันเป็นสัญญาณว่าพูดโกหกโดยไม่ให้อีกฝ่ายเห็น ก่อนเหล่ตามองข้าวกล่องของแจจุงแล้วคลี่ยิ้ม

“อ๊ะ! ของนายมีหน่อไม้ด้วยเหรอ น่ากินจัง”

     น้ำเสียงดี๊ด๊าฟังดูก็รู้ว่าเสแสร้ง แต่ยังไงดีล่ะ? แจจุงเริ่มรู้สึกว่าเค้าแพ้ทางเจ้าหมอนี่เอาซะแล้ว หนำซ้ำ เอ่อ....ไม่รู้ว่าหลอนไปเองหรอืเปล่านะ แต่หูทั้งสองข้างมันได้ยินเสียงของน้องไข่หวานตะโกนว่า ‘ช่วยหนูด้วย! ช่วยหนูด้วย!’อย่างงั้นแหละ

“จะกินก็ได้นะ” สุดท้ายก็ใจอ่อนยื่นกล่องข้าวของตัวเองให้ ยุนโฮฉีกยิ้มกว้างแล้วรีบยื่นตะเกียบในมือไปคีบหน่อไม้ผัดน้ำมันขึ้นมาดมกลิ่น

“ว๊า....หอมจังเลย ฝีมือนายเหรอ?”

“เปล่า” แจจุงปฏิเสธ “ป้าข้างบ้านทำให้”

“งั้นเหรอๆ งั้นฉันกินได้ใช่มั้ย?” ยุนโฮยังคงทำเสียงกระตือรือร้นต่อไป ในขณะที่แจจุงปรับสีหน้าเรียบเฉย ก้มลงมองกล่องข้าวของตัวเองเหมือนไม่ใส่ใจอะไร ทั้งๆที่ใจจดจ่ออยู่กับเจ้าไข่หวานนั่น แต่....จะบ้าเหรอ? นี่เค้าคิดอะไรเนี่ย(>_<)

“อ่ะ....แลกกัน” คีบไข่หวานมาวางใส่ไว้ให้ตรงหน้า แจจุงขมวดคิ้วทำท่าจะปฏิเสธ แต่ก็ถูกดักทางไว้ก่อน “ ฉันจะได้ไม่ติดค้างนายไง”

“อืม.....” นั่นสินะ พยักหน้ารับคำแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารในกล่องต่อไป ซักพักพอให้เว้นช่วงระยะเวลาออกไปหน่อยถึงได้ใช้ตะเกียบแบ่งเจ้าไข่หวานม้วนนั้นออกจากกันแล้วคีบครึ่งหนึ่งใส่ปาก

รสชาดหวานล้ำและหอมกรุ่นที่ละเลียดอยู่ภายในนั้นทำให้คนเคี้ยวต้องหยีตาเข้าหากัน ....สุดยอด! นี่มันอร่อยชะมัด ....(>o<)

ยุนโฮที่นั่งอยู่ข้างๆอมยิ้ม ลอบมองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกแปลกๆในใจ เค้ามีความสุข การที่ได้นั่งกินข้าวกลางวันเงียบๆบนชั้นดาดฟ้าสูงจนมองเห็นท้องฟ้าและปุยเมฆใกล้ๆกับใครบางคนที่ทำให้เค้ายิ้มได้

การได้นั่งเอนหลังพิงพนังและแตะสัมผัสชายเสื้อซึ่งกันและกันอย่างแสร้งว่าเป็นความบังเอิญอยู่อย่างนี้ การแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ตีหน้าซื่อแล้วพูดคุยเรื่อยเปื่อยไปวันๆ ทั้งหมด สายลมที่โชยพัดมาบอกว่ามันคือความสุขที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างเค้าในตอนนี้

“แหวะ! กุ้งนี่ก็ไม่ชอบเลย แจจุง นายกินกุ้งมั้ย ไม่กินฉันทิ้งนะ”

“เจ้าบ้า! เอามานี่ ....เอาหน่อไม้ไปให้หมดเลยไป กุ้งนั่นถ้าไม่อร่อยก็เอามา”

....บทสนทนาอันแสนเรียบง่าย แต่สร้างรอยยิ้มได้ไม่เว้นแม้ซักนาที

TBC….

อ๊า...เจ้าหมี เจ้าหมียังคงตื๊อได้น่ารักเหมือนเคย แต่คนเขียนแอบนั่งยิ้มนั่งขำตอนที่พิมพ์บทสนทนาตาปาร์คกับชายยุนค่ะ แบบว่ามันน่ารักดี เหอๆ คู่U2 หวังว่าคงไม่มีอะไรในกอไผ่นะ

แน่นอนว่า....แจจ๋าน่ารักที่ซู๊ด~!!(>3<)

คนที่เรียกหาฉากรันทด ....เอ่อ....ถ้ารันทดจริงๆ อย่ามานอยด์ใส่แล้วกันนะคะ เตรียมรับมือด้วยค่ะ 55+

สนุกไม่สนุกบอกกันได้นะคะ “หนูดิท” อยากรูเหมือนกันว่าคนที่คลิกเข้ามาอ่านมีเยอะแค่ไหน
ถ้าเพื่อนๆอ่านโดยไม่ลงคอมเมนต์ หนูดิทก็ไม่แน่ใจค่ะว่าคนที่ติดตามเรื่องนี้มีมากน้อยเท่าไหร่
เพราะเพื่อนหนูดิทบอกว่าถ้าแค่กะรีเฟรช จำนวนคนที่เข้าก็จะเพิ่มขึ้น อย่างงั้นบางทีบางคนไม่ได้ตั้งใจเข้ามาอ่าน
แค่คลิกผิด ก็ขึ้นเป็นจำนวนเข้าชมแล้วจิ ....งั้นคนที่ตามเรื่องนี้อยู่มีกี่คนหว่า?

ฮ่าๆๆ....คำถามของ ‘เจ้าหนูจำไม’ อย่าคิดมากค่ะ จริงๆแค่อยากได้คอมเมนต์เป็นกำลังใจเท่านั้นเอง อิอิ

ช่วยติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ และถ้าเขียนดี ก็ฝากบอกต่อด้วยแล้วกันจ่ะ (^_<)